Bazı çiçekler vardır; kokusundan önce hissettirdikleri yayılır etrafa. Papatya da onlardan biridir. Sadeliktir, masumiyettir, gösterişsiz ama içten bir sevginin sembolüdür. Belki bu yüzden çoğu insan papatyayı sever… Kimi vazoya koyup odasının en güzel köşesine bırakır, kimi sevdiğine taç yapar, kimi de çocukluğundan kalan o masum oyunu oynar: “Seviyor, sevmiyor…”

Aslında papatya, sevginin en saf halini anlatır bize. Abartısız, doğal ve içten… Ne kırmızı bir gül kadar iddialıdır ne de orkide kadar mesafeli. Papatya, olduğu gibidir. Belki de bu yüzden insan kendinden bir parça bulur papatyada.

Peki ya bir insan, bir kadın; “Papatya bahçesi” olabilir mi?

Gülüşü içinize huzur dolduruyorsa, gözleri kalbinizin ritmini değiştiriyorsa, yanından geçtiğinizde saçlarının kokusuyla içinizde bir damla aşk yeşeriyorsa… Evet, o bir papatya bahçesidir. Gürültüsüz ama etkileyici, sade ama unutulamaz…

Fakat burada durup düşünmek gerek. Biz mi bazı insanlara papatya anlamı yüklüyoruz, yoksa gerçekten bazı insanlar içlerinde o saf duyguyu taşıyor mu? Belki de mesele çiçeklerde ya da insanlarda değil. Mesele, bizim bakışımızda saklıdır. Çünkü bazen bir papatyayı sıradan gören gözler, bazen de en sade insanda koca bir bahçe bulabilir…

Belki de hayatın en güzel yanı budur: Herkesin kendi papatya bahçesini farklı yerlerde keşfetmesi… Kimi bir anıda, kimi bir bakışta, kimi ise hiç beklemediği bir kalpte, buluyor kendi papatya bahçesini.

Ve kim bilir… Belki de siz, bir başkasının hiç farkında olmadığı o papatya bahçesisinizdir. Sessizce güzelleştiren, varlığıyla huzur veren. Hiç ummadığınız bir anda, birinin kalbinde nasıl bir bahar açtığınızı fark edeceksiniz. O an siz de papatya bahçesi verebilmelisiniz. Çünkü gürültüyle değil, sade bir papatya gibi fark edilince dünyanız güzelleşir.