Bilinmeyen o kadar çok konu var ki... Ama bir o kadar da bilinip de görmezden gelinen meseleler mevcut. Kimimiz aşağıyı, kimimiz yukarıyı suçlarız. Ancak gerçekten bir suçlu arıyorsanız, önce hedefi net olarak belirlemelisiniz.

Sayın Cumhurbaşkanı çıkıyor, konuşuyor. Millet bu sözlerle umutlanıyor, seviniyor. Ama iş o sözlerin aşağıya, yani belediyelere ve bürokrasiye inmesine gelince, sanki biri düğmeye basmış gibi her şey askıya alınıyor.

Sözüm şu: Çalmaya, itmeye, dövmeye göz yumarsanız; yarın bu kişilerin hangi taşkınlığına “dur” diyebileceksiniz? Kara kutular, gizli kasalar, koltuklar... Adamın makamı, karakter yoksunu kişilerin esiri olur.

Hele hele belediye hizmetleri... Neye göre veriliyor? İnsana göre mi, oya göre mi? Belli değil. Diğer kamu kurumlarında da durum içler acısı: Yan gelip yatan memurlar, gösteriş için tahsis edilmiş araçlar. Hizmet desen kırsala külfet gibi görülüyor. Aynı ilin içinde bir mahallede orman yolları bile asfalt, diğerinde sokaklar çamur içinde. Bir tarafta beton, diğer tarafta toprak.

Tüm bunlar not defterine yazılıyor. Herkes "gaz alma operatörü" olmuş. "Yok" diyen yok, herkes "tamam"cı. Gerisi fiyasko.

Bir de işin başka boyutu var: No-frost buzdolabı gibi yüzü donuk, sahada güven vermeyen başkanlar, bürokratlar… İstediğiniz kadar kamunun işleyişini, derinliğini bildiğinizi anlatın; adamın umurunda değil.

Ama bu tren böyle gitmez. Bir bakarsınız, bir sabah manşetlerde yer almışsınız. Kimse babasının cebinden hizmet sunmuyor. Bu milletin alın teriyle oluşan bütçeyi doğru kullanmak herkesin sorumluluğudur.

Herkes kendine gelsin. Konuşurken Hz. Ömer adaletinden bahsedip, iş uygulamaya gelince Turist Ömer'in föterini takmakla olmaz bu işler.

Rahim Varol